Rowan
Rowan Wiebes 18-02-1994 / 02-09-2006
Rowan is 3 keer achter elkaar, vanaf 2003 tot en met 2005 mee geweest met FOK. 1 keer met FOK-1 en 2 keer met FOK-2.
Rowan lag al heel lang in het ziekenhuis. Ze kreeg de ene infectie naar de ander. Drie weken geleden zijn we naar het ziekenhuis in Groningen gegaan voor screening i.v.m longtranplantatie. Helaas werd ze steeds zieker en benauwder. Vorige week vrijdag heeft ze aangegeven niet meer te willen, en is ze in slaap gebracht. Ze stond vanaf toen ook op de Europese wachtlijst maar dat is niet gelukt. Afgelopen vrijdag kreeg ze een longbloeding en bleek het niet meer te gaan. Gelukkig heeft ze hier allemaal niets van gemerkt. Rowan wilde rust en dat heeft ze. Ze was ook helemaal niet bang en blij dat ze mocht gaan slapen.
Lieve Rowan,
Ik zie je daar nog staan. Wij met z’n tweetjes op de kinderpoli in het AMC. We moesten de shuttelrun test doen bij Rob de Fysiotherapeut. We renden tegen elkaar, kijken wie het het langste vol hield. Jij was de winnaar! Ik zag die lach op je gezicht, en de trots in de ogen van jouw moeder. Zelf zat ik nét in het traject om een pegsonde te krijgen. Rob vertelde mij dat jij er één had, en zei tegen mij; “Misschien wil Rowan het je wel laten zien hoe het er uit ziet” Ik vroeg het, en ja hoor.. met alle liefde! Nadat jij weg ging had ik zo’n fijn gevoel over jou. Jij zou nog wel is mijn beste vriendin kunnen worden, “dacht ik”. Het klikte erg goed tussen ons. Na twee weken werdt ik opgenomen op de tieners, waarna jij na 2,5 week ook werdt opgenomen voor een longontsteking. Voor jou was het super rot, maar ik was zó blij jouw weer te zien! Ondertussen was jouw zusje Summer ook geboren en lag zij tergelijker tijd met jou in het AMC bij de zuigelingen. Saampjes gingen we vaak naar Summer toe, om eventjes gedag te zeggen.. en bij te kletsen met jouw moeder.
Ik ben twee keer naar Fok kamp geweest, en bijde keren was jij daar ook. De éérste keer kamp was echt super leuk! We hadden dikke lol samen.. Ik baalde er van dat we niet met z’n 2e op één kamer sliepen. Ik lag bij Annabel, niet dat dat niet leuk was.. Maar ik was helemaal blij jou weer te zien. Veel deden wij saampjes, waarvan ik fijne herinneringen heb. Helaas was voor mij de 2e keer Fok kamp niet leuk. Ik weet tot op de dag van vandaag nogsteeds niet waarom je je tegen mij keerde. Heel veel kamp genoten negeerde en pestten mij, dat deed heel erg pijn. Maar toch ben ik nog altijd heel erg blij jou gekent te hebben!
Drie dagen na dat jij was gestorven, was ik op het cf spreekuur en zat ik met dokter van Nierop te praten. Hij wist dat ik altijd zo gek op jou was, en vertelde mij toen dat hij iets heel erg vervelends te vertellen had. “Melanie, Rowan is overleden”. De tranen sprongen in mijn ogen, en ik wou naar huis. Ik staarde alleen maar voor mij uit, en zag continu jouw mooie lieve glimlach voor mij.. met jouw stoere piercing!
Na weken lang gepiekert en gehuilt te hebben, kon ik er maar niet aan wennen. Ik wou het gewoon niet geloven. Elke keer als ik jouw naam hoor, of ergens zie staan.. Krijg ik weer kippenvel, dat nare gevoel maar ook weer die lieve mooie glimlach komt weer voorbij.
Voor mijn gevoel ben ik een échte vriendin verloren!
Ik mis je Rowan,
Ik mis je écht.